به من درآمیزی تو همچو روح با پیکر

مگر به آب رزان بشکنیم ناب خزان

ز سرخ باده چنان آتشی برافروزیم

که خانه رشک برد بر هوای تابستان

به تو درآویزم من همچو دیو با انسان

گهی ز موی تو پر ضیمران کنم بالین

گهی ز روی تو پر نسترن کنم دامان