که تاش بینم اشکم شود ز چشم روان

میانت تارکتانست و آن سرین مهتاب

ز ماهتاب بکاهد هماره تارکتان

مگر سرین تو در نور قرص خورشیدش

ز شوق گرد سرینت بر آن سرم که ز ری

روم به مصر به دیدار گنبد هرمان

بدین سرین که تو داری میان خلق مرو