ز شوق گرد سرینت بر آن سرم که ز ری

ز ماهتاب بکاهد هماره تارکتان

مگر سرین تو در نور قرص خورشیدش

که تاش بینم اشکم شود ز چشم روان

روم به مصر به دیدار گنبد هرمان

بدین سرین که تو داری میان خلق مرو

که ترسم اینکه به یغما رود چو گنج روان