که ترسم اینکه به یغما رود چو گنج روان

ز شوق گرد سرینت بر آن سرم که ز ری

روم به مصر به دیدار گنبد هرمان

بدین سرین که تو داری میان خلق مرو

بس است طبیت و شوخی پی حلاوت شعر

بیا به فکر معاش اوفتیم و قوت روان

مگر به حیله یکی مشت زر به چنگ آریم