بس است طبیت و شوخی پی حلاوت شعر

روم به مصر به دیدار گنبد هرمان

بدین سرین که تو داری میان خلق مرو

که ترسم اینکه به یغما رود چو گنج روان

بیا به فکر معاش اوفتیم و قوت روان

مگر به حیله یکی مشت زر به چنگ آریم

که زر ذخیره عیشست و اصل تاب و توان