بیا به فکر معاش اوفتیم و قوت روان

بدین سرین که تو داری میان خلق مرو

که ترسم اینکه به یغما رود چو گنج روان

بس است طبیت و شوخی پی حلاوت شعر

مگر به حیله یکی مشت زر به چنگ آریم

که زر ذخیره عیشست و اصل تاب و توان

به زر شود دل ویران دوستان آباد