لهیب دوزخ سوزنده خیزدم ز دهان

چو دهر کینه سگال چو بحر گوهربخش

چو مهر عالم گیری چو چرخ ملک ستان

چو مدح تیغ تو گویم گمان بری که مگر

شهنشها توشناسی مراکه در همه عمر

بجز مدیح ملک هیچ ناورم به زبان

ز مهر روی تو ببریده ام ز حب وطن