ولی زکید حسودان ز بس ملولستم

بجز مدیح ملک هیچ ناورم به زبان

ز مهر روی تو ببریده ام ز حب وطن

اگر چه دانی حب الوطن من الایمان

بدان رسیده که نفرین کنم به چرخ کیان

وبال جان من آمد کمال و دانش من

چو کرم پیله که از خود بدو رسد خسران