بدان رسیده که نفرین کنم به چرخ کیان

ز مهر روی تو ببریده ام ز حب وطن

اگر چه دانی حب الوطن من الایمان

ولی زکید حسودان ز بس ملولستم

وبال جان من آمد کمال و دانش من

چو کرم پیله که از خود بدو رسد خسران

دو سال رفته که فرمان من چو پیک عجول