که همچو عمر شهم شکوه ایست بی پایان

جز این بهانه چند آورند و عذر دگر

که گر بگویم گویند ها مگو هذیان

سخن چو دولت خسرو از آن دراز کشید

بود هبوط ذنب تا همیشه در جوزا

بود وبال زحل تا هماره در سرطان

حسود قدر تو غمگین چو ماه در عقرب