وگرنه آتش دوزخ چسان زبانه کشد

هر آنکه مهر تو جوید چه نالد از عصیان

مگر عدوی ترا روز حشر لال کند

ز حکمت ازلی کردگار هر دو جهان

گر او به سهو برد نام نامیت به زبان

صفات غیب و شهودی که بود یزدان را

ز یک تجلی ذات توگشت جمله عیان