صفات غیب و شهودی که بود یزدان را

ز حکمت ازلی کردگار هر دو جهان

وگرنه آتش دوزخ چسان زبانه کشد

گر او به سهو برد نام نامیت به زبان

ز یک تجلی ذات توگشت جمله عیان

تویی که دانی اذکار طیر در اوکار

تویی که بینی ادوار روح در ابدان