ز بیم هیبت تو زرد مانده روی خزان

به جستجوی تو قمری همی زند کو کو

به رنگ و بوی تو بلبل همی کشد دستان

ز عکس صورت تو سرخ گشته گونه گل

شبی به عالم روحانیان سفرکردم

فراخ دشتی دیدم چو وهم بی پایان

سواره عقل ز هر جانبی رجز می خواند