فراخ دشتی دیدم چو وهم بی پایان

ز عکس صورت تو سرخ گشته گونه گل

ز بیم هیبت تو زرد مانده روی خزان

شبی به عالم روحانیان سفرکردم

سواره عقل ز هر جانبی رجز می خواند

چنان که رسم عرب هست و عادت شجعان

برون نیامده هل من مبارز از لب او