چنان که رسم عرب هست و عادت شجعان

شبی به عالم روحانیان سفرکردم

فراخ دشتی دیدم چو وهم بی پایان

سواره عقل ز هر جانبی رجز می خواند

برون نیامده هل من مبارز از لب او

ز دور نام تو بردم گریخت از میدان

بس است مدح تو ترسم که قدسیان گویند