برون نیامده هل من مبارز از لب او

فراخ دشتی دیدم چو وهم بی پایان

سواره عقل ز هر جانبی رجز می خواند

چنان که رسم عرب هست و عادت شجعان

ز دور نام تو بردم گریخت از میدان

بس است مدح تو ترسم که قدسیان گویند

که کیست اینکه ستادست در صف میدان