نهد بر عرشه عرش آن ز رتبت پایه کرسی

در آرد این سر نه چرخ را چون گوی در چوگان

اشارتهای جود آن بشوید فضل را دفتر

قوانین عطای این بسوزد معن را دیوان

نهد بر سفت کیوان این ز عزت اختر کاوان

ز جود بی حساب آن روانی نیست پژمرده

ز عدل بی قیاس این نباشد خاطری پژمان