در آرد این سر نه چرخ را چون گوی در چوگان

ز جود آن بری گردید هر ویران ز ویرانی

ز بذل این عری گشتند خلق از جامه خلقان

ببندد آن دو دست گیو را چون سنگ در هیجا

اشارتهای جود آن بشوید فضل را دفتر

قوانین عطای این بسوزد معن را دیوان

نهد بر عرشه عرش آن ز رتبت پایه کرسی