ببندد آن دو دست گیو را چون سنگ در هیجا

ز داد این چکاوک را نگر با باز هم دستان

ز جود آن بری گردید هر ویران ز ویرانی

ز بذل این عری گشتند خلق از جامه خلقان

در آرد این سر نه چرخ را چون گوی در چوگان

اشارتهای جود آن بشوید فضل را دفتر

قوانین عطای این بسوزد معن را دیوان