بود برکاخ این از زله جویان صد به از قاآن

ز وقر حزم آن باشد به گیتی خاک را رامش

ز سیر عزم این آمد به دوران چرخ را دوران

بود بر خوان آن از ریزه خواران صد به از حاتم

ببرد آن قبای ایمنی بر قامت گیتی

بدوزد این لباس چرخ را از سوزن امکان

نهد آن از علو پایه پا بر تارک فرقد