ببرد آن قبای ایمنی بر قامت گیتی

ز سیر عزم این آمد به دوران چرخ را دوران

بود بر خوان آن از ریزه خواران صد به از حاتم

بود برکاخ این از زله جویان صد به از قاآن

بدوزد این لباس چرخ را از سوزن امکان

نهد آن از علو پایه پا بر تارک فرقد

کشد این باره اقبال را بر باره کیوان