دو لعل دلکشش بودی بدین اندر سخن گویان

ز تف قهر آن خیزد به گردون شعله آتش

ز آب لطف این جوشد ز خارا چشمه حیوان

به دربار حسن شه بهر مداحی شدم روزی

که من از فارس گردیدم ز اشفاق مهین داور

کمیت بخت را فارس سمند چرخ را تازان

اگر خودکوکبی بودم ز قربش ماه گردیدم