که من از فارس گردیدم ز اشفاق مهین داور

ز آب لطف این جوشد ز خارا چشمه حیوان

به دربار حسن شه بهر مداحی شدم روزی

دو لعل دلکشش بودی بدین اندر سخن گویان

کمیت بخت را فارس سمند چرخ را تازان

اگر خودکوکبی بودم ز قربش ماه گردیدم

وگر بودم مه نو گشتم از وی بدر بی نقصان