دیده ام پروین فشان شد دامنم پروین نشان

دوش چون شد رشته پروین عیان از آسمان

بر زمین از بس هجوم آورد اشکم چون نجوم

می نیارستم زمین را فرق کرد از آسمان

برق آهم مشعلی افروخت درگیتی که گشت