می نیارستم زمین را فرق کرد از آسمان

دوش چون شد رشته پروین عیان از آسمان

دیده ام پروین فشان شد دامنم پروین نشان

بر زمین از بس هجوم آورد اشکم چون نجوم

برق آهم مشعلی افروخت درگیتی که گشت

از برون جامه راز خاطر مردم عیان

بسکه گرداگرد من صف صف هجوم آورد غم