بسکه گرداگرد من صف صف هجوم آورد غم

می نیارستم زمین را فرق کرد از آسمان

برق آهم مشعلی افروخت درگیتی که گشت

از برون جامه راز خاطر مردم عیان

جهد می کردم که خود را بازجویم از میان

گاهی از بس زردی رخساره بودم بیم آنک

سایدم بر جبهه هندویی به جانی زعفران