گاهی از بس زردی رخساره بودم بیم آنک

از برون جامه راز خاطر مردم عیان

بسکه گرداگرد من صف صف هجوم آورد غم

جهد می کردم که خود را بازجویم از میان

سایدم بر جبهه هندویی به جانی زعفران

الغرض بودم درین حالت که ناگه دررسید

بر سرم آن سرو بالا چون بلای ناگهان