سایدم بر جبهه هندویی به جانی زعفران

بسکه گرداگرد من صف صف هجوم آورد غم

جهد می کردم که خود را بازجویم از میان

گاهی از بس زردی رخساره بودم بیم آنک

الغرض بودم درین حالت که ناگه دررسید

بر سرم آن سرو بالا چون بلای ناگهان

نی خطا گفتم بلایی به ز عیش مستدام