زلف چون شام محرم چهره همچون صبح عید

دشمن یک صومعه طاعت ز خال دلسنان

آفت یک روم ترسا از دو پرچین سلسله

غارت یک دیر راهب از دو مشکین طیلسان

صبح عیدش را شده شام محرم سایبان

در دهان او سخن چونان و جودی در عدم

بر میان او کمر چونان یقینی بر گمان