آتشین رویش چو دیدم جستم از جا چون سپند

دل در آغوشش دماوندی میان پرنیان

عشق او را هفت وادی بود و من در هر یکش

زحمتی دیدم که دید اسفندیار از هفتخان

وز سپندش عقل را آتش زدم در دودمان

گفتمش ای ترک غارتگر که در اقلیم حسن

نیکوان را شهریاری دلبران را قهرمان