نیکوان را شهریاری دلبران را قهرمان

آتشین رویش چو دیدم جستم از جا چون سپند

وز سپندش عقل را آتش زدم در دودمان

گفتمش ای ترک غارتگر که در اقلیم حسن

کوه را دزدی و پوشی در قصب کاینم سرین

موی را آری و بندی درکمر کاینم میان

تاکی از دردت بمیرم گفت بخ بخ گو بمیر