موی را آری و بندی درکمر کاینم میان

گفتمش ای ترک غارتگر که در اقلیم حسن

نیکوان را شهریاری دلبران را قهرمان

کوه را دزدی و پوشی در قصب کاینم سرین

تاکی از دردت بمیرم گفت بخ بخ گو بمیر

تاکی از هجرت نمانم گفت هی هی گو ممان

گفتمش یارم که باشد در غمت گفتا اجل