گفتمش یارم که باشد در غمت گفتا اجل

موی را آری و بندی درکمر کاینم میان

تاکی از دردت بمیرم گفت بخ بخ گو بمیر

تاکی از هجرت نمانم گفت هی هی گو ممان

گفتمش کارم چه باشد بی رخت گفتا فغان

گفتمش شب بی تو ناید خواب اندر چشم من

گفت آری خواب می ناید به چشم پاسبان