وه چه خوش آید مرا به ویژه در این فصل

خاکش گوهر شود گیاهش مرجان

یا نی گویی درون معدن الماس

تعبیه کردست کان لعل بدخشان

با دلی آسوده از مکاره دوران

مجلسکی خاص و یارکی دوسه همدم

نقل و می و عود و رود و تار خوش الحان