من ز پی امتحان شوخیش از جد

گویم نی نی فلان که باشد و بهمان

عاقبت الامر گوید ار بخوری می

می دهمت یک دو بوسه از لب خندان

چاک درون را درافکنم به گریبان

آنگه از سوز دل به رسم تباکی

ز آب دهان تر کنم حوالی مژگان