آنکو یوسف ندیده است به زندان

کوهه رخش تو پیش کوه بلاون

همچو بلاون که است پیش بیابان

از زره و خود گو جمال تو بیند

دوش چو برگفتم این قصیده سرودم

به که به کرمان فرستمش ز خراسان

عقل برآشفت و گفت زیرکی الحق