دوش چو برگفتم این قصیده سرودم

همچو بلاون که است پیش بیابان

از زره و خود گو جمال تو بیند

آنکو یوسف ندیده است به زندان

به که به کرمان فرستمش ز خراسان

عقل برآشفت و گفت زیرکی الحق

در سوی عمان بری و زیره به کرمان