ورچه بسی جامهای جان که ستاند

بر صفت طفل شیرخوارش دندان

گر چه ز گوهر بود به گونه الماس

لیک شود دشت از و چو کوه بدخشان

باز هنوزش بدن نماید عریان

هست چوگردون پر از ستاره ولیکن

نیست چو گردون به اختیارش دوران