مهره پازهر سوی شه فکندند از دهان

جن گرفته دیوی از پیش سلیمان همچو باد

جست و در ماران آهن کرده موران را نهان

سرخ مارانی که گشت از آن سیه ماران پدید

ورنه حاشا زهرشان می شد گر اندک کارگر

همچو تخت جم جهان بر باد رفتی ناگهان

خواجه حال اسم اعظم خواند و چون آصف دمید