با جد جان نشاید با جهد فکر نتوان

نک بی نیازی خلق بر جود اوست شاهد

و آسایش زمانه بر عدل اوست برهان

قاآنیا برآور دست دعا که وصفش

تاگردد آشکارا در بزمهای عشرت

از گریه صراحی لعل پیاله خندان

در خنده نیکخواهست چون غنچه در حدایق