در خنده نیکخواهست چون غنچه در حدایق

با جد جان نشاید با جهد فکر نتوان

تاگردد آشکارا در بزمهای عشرت

از گریه صراحی لعل پیاله خندان

درگریه بدسگالت چون ابر در گلستان