زشت باشد خلد را دهلیز شیطان داشنن

گاه در عبن وصال از داغ هجران سوختن

گه نشاط وصل اندر عین هجران داشتن

مار زلف شاهدان را راندن از فردوس دل

قاصد غمهاست آین آهی که خیزد از درون

عیش ها دارد نهانی آه پنهان داشتن

چون جمال خواجه کز صبح ازل روشن ترست