کوش تا جون خواجه سر تا پای گردی معرفت

پتک پولادست نتوان شیشه سندان داشتن

زشت باشد با لباس کاغذین رفتن در آب

رخب * رد فرودن آنگه چشم ناوان داشنن

وز بهار فبفن در دل صدگلبشان داشنن

ابر رحمت چون ببارد بهر جذب فیض او

روح باید تشنه چون ربگ ببابان داشتن