وز بهار فبفن در دل صدگلبشان داشنن

زشت باشد با لباس کاغذین رفتن در آب

رخب * رد فرودن آنگه چشم ناوان داشنن

کوش تا جون خواجه سر تا پای گردی معرفت

ابر رحمت چون ببارد بهر جذب فیض او

روح باید تشنه چون ربگ ببابان داشتن

بایدت چون خواجه ز اول علمها را سر به سر