دوزخی از دل شراره آه بی پروای من

هرمژه خاریست در چشمم عجب کاین خارها

سالمند از موج اشک چشم طوفان زای من

مجمرم مانا به پاداشن از آن افروختست

من همان دانای رسطالیس فکرم کامدست

در تن معنی روان از منطق گویای من

تا چه شد یارب که زد مهر خموشی بر دهن