من همان بقراط لقمان مان صافی گوهرم

در تن معنی روان از منطق گویای من

تا چه شد یارب که زد مهر خموشی بر دهن

طوطی شرین زبان طبع شکرخای من

تا چرا برهان رود اکنون به سوفسطای من

من همان پیغمبر ارباب نظمم کز غرور

پشت پا می زد به چرخ سفله استغای من