ازچه هماره است آن به بخت تو همدم

قطره از قلزم عطای تو آمون

گر نه سعادت بود به بخت تو عاشق

ورنه جلالت بود به بخت تو مفتون

از چه همیشه است این به تخت تو مقرون

دادگرا داورا منم که به عهدت

داد دل خودگرفتم از فلک دون