از چه همیشه است این به تخت تو مقرون

گر نه سعادت بود به بخت تو عاشق

ورنه جلالت بود به بخت تو مفتون

ازچه هماره است آن به بخت تو همدم

دادگرا داورا منم که به عهدت

داد دل خودگرفتم از فلک دون

در تن من ساری است مهر تو چون رگ