در تن من ساری است مهر تو چون رگ

از چه همیشه است این به تخت تو مقرون

دادگرا داورا منم که به عهدت

داد دل خودگرفتم از فلک دون

در رگ من جاری است جود تو چون خون

روزی اگر صدهزار بازکنم شکر

باز بود نعمتت ز شکر من افزون