کآمد مه نیسان و بشد نوبت کانون

تو جلوه دهی سروی چون طبع من آزاد

من عرضه کنم شعری چون قد تو موزون

ای طرفه سر از غرفه برون آر و برون آی

قانون نشاطی که به کانون شدت از دست

نو کن به می سرخ تر از آتش کانون

لختی بخروشیم و بجوشیم و بنوشیم